Over mij
“The braver I am, the luckier I get.”
– Glennon Doyle –
Ze dook niet weg.
Ik was boos op mijn dochtertje van 2, maar ze dook niet weg. Ze stond me gewoon rustig aan te kijken. Het is al járen geleden, maar ik weet nog hoe enorm ik schrok. Niet van haar reactie, maar van mijn eigen verwachting. Ik had verwacht dat ze zou wegduiken. Omdat ik dat zelf als kind altijd deed als één van mijn ouders boos op me was – en daar had ik goede redenen voor. Het zou niet de eerste keer zijn dat ik een tik kreeg. Al mijn pijn en verdriet kwam ineens weer boven. Ik ging in therapie, sprak met coaches en zegde zelfs mijn baan als bedrijfskundige en Registeraccountant op. Er volgden verschillende coachopleidingen waar ik ontzettend veel leerde.
Verbanden leggen kan ik als geen ander, dus het plaatje had ik snel compleet. Ik snapte hoe het werkte en ook dat mijn jeugd een enorme impact had op mijn leven nu.
Maar de praktijk was weerbarstig.
Ondanks al mijn kennis was ik thuis nog steeds onrustig. Altijd.
Ik leefde vanuit mijn hoofd en kon mijn hoofd nooit uitzetten. Ondertussen analyseerde ik alles kapot. Ook relatie-issues of vriendschappen. Dus had ik ook echt wel door dat ik mijn spanning of emoties uit de weg ging. Vaak door hard werken – ‘gewoon doorgaan’ was mijn middle name en ik zat nooit stil. Soms ook door een borreltje teveel op vrijdagavond. Ik reageerde heftiger in situaties dan nodig. Mijn eigen reactie overviel me te vaak.
Ik werd doodmoe van mezelf. Mijn voelsprieten stonden altijd aan. Zeker na familiebijeenkomsten was ik doodmoe. Ik veroordeelde mezelf continu. Altijd die kritische stem in mijn hoofd dat ik het niet goed genoeg had gedaan. Jemig wat voelde ik me klein! Ik had nog steeds het gevoel dat niemand mij echt zag.
Hoe kon het dat ik begreep wat er aan de hand was, maar dat alles nog steeds moeilijk leek te gaan in mijn leven?
Dat is nu gelukkig anders. Ik ben erachter gekomen hoe ik van enkel bewustzijn kon komen naar het ook werkelijk anders doen. Dat wil overigens niet zeggen dat ik nu in een of andere Godin ben veranderd bij wie alles alleen maar fantastisch is. Heus niet.
Maar mijn leven ziet er nu totaal anders uit.
Als ik in een moeilijk gesprek of een ruzie zit of verdriet heb, ervaar ik mijn emoties gewoon en handel ernaar. Vanuit rust.
Ik kan goed voor mezelf zorgen, ook als ik spanning voel. Hard werken of dat borreltje heb ik daar niet meer bij nodig.
Natuurlijk analyseer ik nog steeds. Ik houd van complexiteit. Maar ik leef niet meer vanuit mijn hoofd omdat ik weg wil bij mijn emotie; die emotie kan ik ‘gewoon’ voelen en verdragen. Mijn hoofd heeft ook weer een standje ‘uit’.
Ik respecteer mijn grenzen en pas me niet meer aan. Dat levert mij zo veel energie op!
En het allerfijnste is wel dat de relatie met mijn man beter is geworden en ik mijn pijn niet aan mijn kinderen doorgeef. Die is van mij. Niet van hun. Daar zat denk ik wel mijn allergrootste angst.
“You are not too much. You are not enough.
You are just right.”
– Glennon Doyle –
Als je je herkent in mijn verhaal en met mij wilt samenwerken dan wil je dit ook van mij weten:
Ik denk snel en leg snel verbanden. Dat betekent dat ik jouw snelle brein ook volg en me niet met een kluitje het riet in laat sturen door jouw inzichten. Ik geef je helderheid in jouw eigen vraagstuk.
En last but not least… Als je mij zou kennen zou je weten dat ik:
- van boeken houd. Ik snuffel eraan en ik kan ze niet weg doen. Zo zonde. Desondanks ben ik toch overgestapt naar een e-reader. En sommige koop ik nog.
- gek ben op crèmepjes, make-up, you name it.
- het ongelooflijk satisfying vind om reels te kijken van vrouwen die hun haar doen volgens een krullenprotocol en het dan na probeer te doen. Tot op heden nog geen daverend succes overigens.
- van dansen houd. En van muziek. Bijna alle muziek vind ik leuk, maar je moet niet tegen me gaan grunten. Dat snap ik simpelweg niet.
- op zangles zit en op woensdag mijn aria’s aan het zingen ben. Ik vind het fantastisch!
- niet tegen troep kan. In troep kan ik niet werken.
- spontaan begin te huilen bij een concert, het horen van een koor, bij de intocht van Sinterklaas en bij opvoeringen van mijn kinderen. Je kan me opvegen.
- waarschijnlijk nooit meer stop met studeren. Ik houd ervan.
- heel hard lach. Ik ben er zelfs een keer bijna de kroeg voor uitgezet omdat de barman zich aan me stoorde..
Wat klanten zeggen…
Linda
“Ze laat mij letterlijk ervaren welke last ik nog meedraag, die niet van mij is. En ook wat er nodig is om deze ‘last’ los te laten.
Dan ontstaat er ruimte om te groeien, voor mezelf en dus ook voor mijn praktijk.
Ondanks dat ik eerder coaching heb gehad, ervaar ik bij José dat zij een aantal lagen dieper gaat zonder dat het zweverig wordt.
Sinds ik met Jose heb gewerkt heb ik 7-mijlstappen gezet. Ik beveel haar dan ook zeker aan!”
Volg mij
